• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

ช่วงใกล้ค่ำ ฝนยังตกอยู่ บ้านเงียบสงบนั้นยังคงเงียบ ฉันแวะมาเพราะข้อความสั้น ๆจากเธอ

"ป้าอยากมีคนคุยด้วย"

เธอเป็นผู้หญิงที่ดูสุขุม ปกติแล้วเธอดูเข้มแข็ง แต่วันนั้นสายตาเธอเปลี่ยนไป

เราใช้เวลาร่วมกันอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงนาฬิกาเป็นเพื่อน เธอเล่าเรื่องความรู้สึกโดดเดี่ยว ฉันปล่อยให้เธอพูด

บางช่วงเธอหยุดพูดเหมือนมีเรื่องราวที่ไม่กล้าเอ่ย หลังจากนั้นเธอค่อย ๆ ออกไปทางปลายบ้าน ประตูปิดลงเบา ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน faig ฉันได้ยินเสียงเธอส่งเสียงมาจากด้านใน เสียงนั้นสั่นเล็กน้อย

ฉันไปยืนอยู่หน้าประตู เราปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ ความเงียบอัดแน่นด้วยความรู้สึก มันคือการตัดสินใจของผู้ใหญ่

คืนนั้นทุกอย่างหยุดไว้ตรงนั้น แต่ความรู้สึกไม่ได้หายไป เพราะบางสิ่งยิ่งลึกเมื่อเข้าใจ

และในความสัมพันธ์ของคนโต
สิ่งที่ยากที่สุด
ไม่ใช่การเลือกทำ
แต่คือ การรักษาขอบเขต